.:.سرنوشت رو باید از سر نوشت.:.

^{_{کم کم یاد میگیری}}

^{_{که حتی نور خورشید هم میسوزاند اگر زیاد آفتاب بگیری}}

^{_{باید باغ خودت را پرورش دهی به جای اینکه}}

^{_{منتظر کسی باشی تا برایت گل بیاورد.}}

^{_{یاد میگیری که میتوانی تحمل کنی}}

^{_{که محکم باشی پای هر خداحافظی}}

^{_{گاهی یاد می گیری که خیلی می ارزی}}

^{_{زیرا گاهی پروانه ها هم به اشتباه عاشق میشوند}}

^{_{و به جای شمع ، گرد چراغهای بی احساس خیابان می میرند}}

پرواز کن ،
همچون قاصدک بی مقصدی که فقط لذت پرواز کردن را تجربه می کند !
و سپس ، در گنگی بادهای وحشی ،
ذره ذره بال هایش را از دست می دهد ،
و در یک سقوط آزاد ،
دچار مرگی زیبا می شود ...

مرد کــه باشـــی
تنهایت کــه بگذارنـد
اعتراضی نخواهی کرد
تنهائیت را هم، پـُر نخواهی کــــرد
فقط بـه وقارت افزوده خواهــد شد
و می شـود بـزرگی را در اعماقِ نگاهت دیـد
به سلامتیه مردهای تنها و وفادار.....

اگر ساده ای , اگر راست گویی , اگر باوفایی  , اگر با غیرتی , اگر یک رنگی .... همیشه تنهایی ... !!!

همیشه تنها .......!!

روی میخ زندگی نشسته ایم و هنوز می اندیشیم . .

كه علم بهتر است یا ثروت !! صداقت بهتر است یا بكارت . . .

و هنوز نمی دانیم فرق درد و لذت را فرق عشق و شهوت را. . .

فرق پرستش و بع بع كردن را و همه ی تلاش ها بیهوده است !

ما را تا از فرقمان بیرون نكشندهیچ فرقی را نخواهیم فهمید !                   

 

باید خودم را ببرم خانه
باید ببرم صورتش را بشویم
ببرم دراز بکشد
دل‌داری‌اش بدهم که فکر نکند
بگویم که می‌گذرد که غصه نخورد
باید خودم را ببرم بخوابد
"من" خسته است!

چه ساختن هایی ...
که
مرا سوخت
و چه
سوختن هایی ... که مرا ساخت !

به آتش کشیدن م مبارکم باشد ...

از زندگی هرآنچه لیاقتش را داریم به ما میرسد نه آنچه آرزویش را داریم

.

آنكه دستش را اينقدر محكم گرفته اي..
..ديروز عاشق من بود..
دستانت را خسته نكن....
محكم يا آرام....
فردا تو هم تنهايی

دمـــــ هـا کـه عـوض می شونـد ... از سـلام و شـب بـخیـر گـفتـنشان مـی شود ایـن را فـهمیـد !                     از حـرف هـا و نـگاه هـا ... ... ... ... ... از گـودال هـای ِ عـمیـقی کـه بیـن ِ تــو و خـودشان می کـَـنـند و تـویـش را پُــر از دلیـل مـی کُنـند.

من دنبال یکی می گردم که

نه آدم باشد ........

نه انسان..........

نه دوست باشد و نه رفیق صمیمی

تنها صاف باشد و صادق

پشت سایه اش خنجری نباشد برای دریدن...

هیچ نگوید......

فقط همان باشد که

سایه اش می گوید

تا هستم وهست دارمش دوست

مادر . . .

آسمان را گفتم
می توانی آيا
بهر يک لحظهء خيلی کوتاه
روح مادر گردی
صاحب رفعت ديگر گردی
گفت نی نی هرگز
من برای اين کار
کهکشان کم دارم
نوريان کم دارم
مه وخورشيد به پهنای زمان کم دارم
***
      خاک را پرسيدم
      می توانی آيا
      دل مادر گردی
      آسمانی شوی وخرمن اخترگردی
      گفت نی نی هرگز
      من برای اين کار
      بوستان کم دارم
      در دلم گنج نهان کم دارم
***
اين جهان را گفتم
هستی کون ومکان را گفتم
می توانی آيا
لفظ مادر گردی
همهء رفعت را
همهء عزت را
همهء شوکت را
بهر يک ثانيه بستر گردی
گفت نی نی هرگز
من برای اين کار
آسمان کم دارم
اختران کم دارم
رفعت وشوکت وشان کم دارم
عزت ونام ونشان کم دارم
***
     آنجهان راگفتم
     می توانی آيا
     لحظه يی دامن مادر باشی
     مهد رحمت شوی وسخت معطر باشی
     گفت نی نی هرگز
     من برای اين کار
     باغ رنگين جنان کم دارم
     آنچه در سينهء مادر بود آن کم دارم
***
روی کردم با بحر
گفتم اورا آيا
می شود اينکه به يک لحظهء خيلی کوتاه
پای تا سر همه مادر گردی
عشق را موج شوی
مهر را مهر درخشان شده در اوج شوی
گفت نی نی هرگز
من برای اين کار
بيکران بودن را
بيکران کم دارم
ناقص ومحدودم
بهر اين کار بزرگ
قطره يی بيش نيم
طاقت وتاب وتوان کم دارم
***
     صبحدم را گفتم
     می توانی آيا
     لب مادر گردی
     عسل وقند بريزد از تو
     لحظهء حرف زدن
     جان شوی عشق شوی مهر شوی زرگردی
     گفت نی نی هرگز
     گل لبخند که رويد زلبان مادر
     به بهار دگری نتوان يافت
     دربهشت دگری نتوان جست
     من ازان آب حيات
     من ازان لذت جان
     که بود خندهء اوچشمهء آن
     من ازان محرومم
     خندهء من خاليست
     زان سپيده که دمد از افق خندهء او
     خندهء او روح است
     خندهء او جان است
     جان روزم من اگر,لذت جان کم دارم
      روح نورم من اگر, روح وروان کم دارم
***
کردم از علم سوال
می توانی آيا
معنی مادر را
بهر من شرح دهی
گفت نی نی هرگز
من برای اين کار
منطق وفلسفه وعقل وزبان کم دارم
قدرت شرح وبيان کم دارم
***
     درپی عشق شدم
     تا درآئينهء او چهرهء مادر بينم
     ديدم او مادر بود
     ديدم او در دل عطر
     ديدم او در تن گل
     ديدم اودر دم جانپرور مشکين نسيم
     ديدم او درپرش نبض سحر
     ديدم او درتپش قلب چمن
     ديدم او لحظهء روئيدن باغ
     از دل سبزترين فصل بهار
     لحظهء پر زدن پروانه
     در چمنزار دل انگيزترين زيبايی
بلکه او درهمهء زيبايی
بلکه او درهمهء عالم خوبی, همهء رعنايی
همه جا پيدا بود
همه جا پيدا بود

۴شمع 

چهار شمع به آرامی می سوختند، محیط آن قدر ساکت بود که می شد صدای صحبت آنها را شنید.اولین شمع گفت"من صلح هستم، هیچ کس نمی تواند مرا همیشه روشن نگه دارد. فکر می کنم که به زودی خاموش شوم" هنوز حرف شمع صلح تمام نشده بود که شعله آن کم و بعد خاموش شد. “

شمع دوم گفت: “من ایمان هستم، واقعا انگار کسی به من نیازی ندارد برای همین من دیگر رغبتی ندارم که بیشتر از این روشن بمانم . “ حرف شمع ایمان که تمام شد ،نسیم ملایمی وزیدو آن را خاموش کرد.

وقتی نوبت به سومین شمع رسید“ من عشق هستم توانایی آن را ندارم که روشن بمانم، چون مردم مرا به کناری انداخته اند و اهمیتم را نمی فهمند، آنها حتی فراموش کرده اند که به نزدیکترین کسان خود محبت کنند و عشق بورزند. “ با اندوه کفت: پس شمع عشق هم بی درنگ خاموش شد .

 کودکی وارد اتاق شد و دید که سه شمع دیگر نمی سوزند. او گفت: « شما که می خواستید تا آخرین لحظه روشن بمانید، پس چرا دیگر نمی سوزید؟»

 
چهارمین شمع گفت:” نگران نباشد، تا وقتی من روشن هستم، به کمک هم می توانیم شمع های دیگر را روشن کنیم. من امید هستم. “
 

چشمان کودک درخشید، شمع امید را برداشت و بقیه شمع ها را روشن کرد.

 
بنابر این شعله امید هرگز نباید خاموش شود. ما باید همیشه امید و ایمان و صلح و عشق را در وجود خود حفظ کنی

با توام با تو خدا

خدايا کفر نمي‌گويم،پريشانم،
چه مي‌خواهي‌ تو از جانم؟! مرا بي ‌آنکه خود خواهم اسير زندگي ‌کردي. خداوندا اگر روزي ‌ز عرش خود به زير آيي لباس فقر پوشي غرورت را براي ‌تکه ناني ‌به زير پاي‌ نامردان بياندازي‌ و شب آهسته و خسته تهي‌ دست و زبان بسته به سوي ‌خانه باز آيي زمين و آسمان را کفر مي‌گويي نمي‌گويي؟! خداوندا! اگر در روز گرما خيز تابستان تنت بر سايه‌ي ‌ديوار بگشايي لبت بر کاسه‌ي‌ مسي‌ قير اندود بگذاري و قدري آن طرف‌تر عمارت‌هاي ‌مرمرين بيني‌ و اعصابت براي‌ سکه‌اي‌ اين‌سو و آن‌سو در روان باشد زمين و آسمان را کفر مي‌گويي نمي‌گويي؟! خداوندا اگر روزي‌ بشر گردي‌ ز حال بندگانت با خبر گردي‌ پشيمان مي‌شوي‌ از قصه خلقت از اين بودن، از اين بدعت. خداوندا تو مسئولي. خداوندا تو مي‌داني‌ که انسان بودن و ماندن در اين دنيا چه دشوار است،
چه رنجي ‌مي‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است...

                                          با توام با تو خدا...  

از خدا خواستم تا دردهايم را التيام بخشد

خدا پاسخ گفت:

مخلوق من ! هر دردي را درماني است و اين تو هستي که بايد درمان دردهايت را بجويي

از خدا خواستم تا جسم ناتوان مرا توانايي بخشد

خدا پاسخ گفت:

آفريده من آنچه بايد تکامل يابد روح توست جسمت تنها قالب گذراست

از خدا خواستم تا به من صبر عنايت کند

خدا پاسخ گفت:

بنده قدرتمند من! صبر حاصل سختي است عطا شدني نيست بلکه آموختني است

از خدا خواستم تا مرا شادي و شعف بخشد

خدا پاسخ گفت:

نازنين من به تو موهبت بسيار بخشيدم شاد بودن با خود توست

از خدا خواستم تا رنج هايم را کاستي دهد

خدا پاسخ گفت:

مخلوق صبورم بهاي رنج تو دوري از دنيا و نزديکي به من است

از خدا خواستم تا روحم را شکوفا سازد

خدا پاسخ گفت:

پرور روح تو با تو اما آراستن آن با من

به خاطر داشته باش در مسير عشق ورزيدن به من

به مقصد دوست داشتن ديگران خواهي رسيد

يک شبي مجنون نمازش را شکست / بي وضو در کوچه ي ليلا نشست / گفت : يارب از چه خوارم کرده اي ؟ / بر صليب عشق دارم کرده اي ؟ / مرد اين بازيچه ديگر نيستم / اين تو و ليلاي تو ، من نيستم / گفت اي ديوانه ، ليلايت منم / در رگت پنهان و پيدايت منم / سال ها با جور ليلايت ساختي / من کنارت بودم و نشناختي .

صاحب دم

دروغ

جهان رو اگه به دو قسمت تقسیم کنی.یه مرز باریکی بینشون ترسیم کنی"

میبینی یه عده خوب و بقیه بدن"یه عده رفیق و بقیه دشمنن

ولی دروغ  وقتی بفهمی یه جنس اند"دو طرف این وسط فقط تو رو بازی دادن

تو میشی پله و بقیه بالا میرن ازت"توی چشمات نگاه می کنند و بهت می خندند

می شه همش از امید و اعتماد بگن"تو باور می کنی و اونا تو رو به گور میسپرند

تو یه دستمال چرکی تو دستشون همین"لجن روحشون و با تو پاک میکنند

هرکی دست راستش رو دراز کرده"دست چپش خنجره" خوب ببین

یعنی همه چیز دروغه حتـی تو حتی من"یعنی ببین و بمیر  ولی بیخود جوش نزن

حتی تو که بغلمی و از عشقی"دم میزنی و اشکه دم مشکی"

هستی" ولی فکرت پیشه کسیه که وقتی"گیج میشی پولشو میبینی"آره مشتی

اگه دنبال چیزی هستی  "رابطه یعنی یه معامله که سود بده

تا جایی که مصرف بشی ارزش داری"اینو میگن ارزش انسان"آره حاجی

همه چیز دروغه" عشقت حرفه مفته"میفروشی حتماّ" اگه پاش بیوفته

همه چیز دروغه جز شاعری که نیومد"یعنی همه چیز دروغه جز شعری که کسی نسرود

همه چیز دروغه"جز فصل سرد فروغ"همه چیز دروغه حتی دروغه این دروغه"

دنگ .... دنگساعت گيج زمان در شب عمر
مي زند پي درپي زنگ
زهر اين فكر كه اين دم گذر است
مي شود نقش به ديوار رگ هستي من
لحظه ام پر شده از لذت
يا
به زنگار غمي آلوده است
ليك چون بايد اين دم گذرد
پس اگر مي گريم
گريه ام بي ثمر است
و اگر مي خندم
خنده ام بيهوده است
دنگ ... دنگ
لحظه ها مي گذرد
آنچه بگذشت نمي آيد باز
قصه اي هست كه هرگز ديگر
نتواند شد آغاز
مثل اين
است كه يك پرسش بي پاسخ
بر لب سرد زمان ماسيده است
تند بر مي خيزم
تا به ديوار همين لحظه كه در آن همه چيز
رنگ لذت دارد آويزم
آنچه مي ماند از اين جهد به جاي
خنده ي لحظه ي پنهان شده از چشمانم
و آنچه بر پيكر او مي ماند
نقش انگشتانم
دنگ...
فرصتي از
كف رفت
قصه اي گشت تمام
لحظه بايد پي لحظه گذرد
تا كه جان گيرد در فكر دوام
اين دوامي كه درون رگ من ريخته زهر
وارهانيده از انديشه من رشته حال
وز رهي دور و دراز
داده پيوندم با فكر زوال
پرده اي مي گذرد
پرده اي مي آيد
مي رود نقش پي نقش دگر
رنگ مي لغزد بر رنگ
ساعت گيج زمان در شب عمر
مي زند پي در پي زنگدنگ ... دنگ
دنگ...

من هم به دنبال زمان می دوم

تا از آن جلو بزنم

دوم شدن برایم ارزشی ندارد

از عمر جلو می زنم و در هیاهوی تشویق ِ مرگ

درمی یابم

که گاهی برای ِ زندگی کردن

باید دوم شد......

گلایه از زمانه ندارم !!!

                               زمانه گرگیست بی رحم

جا مانده زخم تیشه اش بر دلم

                              مانده است جای پنجه هایش بر صورتم

          چشم و گوشم را بسته

                             دستانم را از ریشه قطع کرده

                                                      پاهایم را از من گرفته

چه گلایه ای !؟

                      چه گلایه ای می توانم از این زمانه بی رحم داشته باشم ؟

به کدامین گناه مجازات می شوم ؟؟؟

                           من مرتکب جرمی بزرگ شده ام !!!

متهم به آمدن !

                 متهم به بودن !

                                   متهم به ماندن !

مگر من به خواست خود پا به این دنیا گذاشتم ؟

                                       من به این جهان تاریک دعوت شدم

شکستن را نیاموختم

                        شکسته شدن را خوب می شناسم

من گناه کاری با گناهان نا کرده ام !!!

                                       به کدامین گناه خواهم رفت ؟!

لبانم را می بندم

                      تا روزی

                              تا روزی که به همان گناهی که آمده ام

                              به همان گناه نیز بروم ...!!!

  ارزش لحظه ها ......                                                                    

ارزش يک پدر و مادر را، از یتیمی بپرس که آن را ندارد

 ارزش چهار سال را، از يک فارغ التحصيل دانشگاه بپرس

ارزش يک سال را، از دانش آموزي بپرس که در امتحان نهائي مردود شده است.

ارزش يک ماه را، از مادري بپرس که کودک نارس به دنيا آورده است.

ارزش يک هفته را، از ويراستار يک مجله هفتگي بپرس.

ارزش يک دقيقه را، از کسي بپرس که به قطار، اتوبوس يا هواپيما نرسيده است.

ارزش يک ثانيه را، از کسي بپرس که از حادثه اي جان سالم به در برده است.

ارزش يک ميلي ثانيه را، از کسي بپرس که در مسابقات المپيک، مدال نقره برده است.

 زمان براي هيچکس صبر نمي کند. قدر هر لحظه خود را بدانيد. قدر آن را بيشتر خواهيد دانست، اگر بتوانيد آن را با ديگران نيز تقسيم کنيد.

غمی در دلم خانه کرده که وسعتش زمین و زمان را احاطه می کند، چه سخت است نقابی بر چهره کردن و چهره را پر خنده کردن، خند ه ای که زخم دل را مرحم نیست و درد دل را فزون و فزون تر می کند.

آدمی را دل سوخته باید تا حال  دل سوختگان دریابد و من امروز معنای این جمله را درک میکنم که . . .

یتیم را بس غم آید چو دست نوازش پدری بر سر فرزندی فرود آید ...

                                       چنان ریختم که باد،ریختنم را احساس نکرد.

چنان سوختم که آتش،صفحه های پرشده ام را درخود فرو خورد.

چنان شکستم که چهار دیواری کوچک زندگی ام شکایتی نکرد...

من زندگی ام را به تو و تو را به تجربه ای ناتمام باختم.

من،مــــــــــــــرگ را چشیدم..!

همان طور که خوشبختی را احساس کردم و محو شدم

در تمام تصاویری که به آن نقش می دادیم...

وهنوز،شب را در دایره کوچک زندگی ام سپری می کنم

و نقطه اوج زندگی ام در اندوه مه گرفته و محوگشته ای می بینم.

می بینی آنقدر بزرگ شده ام که دقیقه ها را به ساعت ها می فروشم

و شیرینی محبت را با تلخی دو چندان فرو می دهم

وگرفتار نفرتی هستم که زندگی ام را از من چپاول می کند...

وجودم پر از نفرت است

از هر آنچه که هست

از قفس تا خود نفس

وجودم پر از نفرت است

نفرت از تو ای دوست

که همه نفرت ها

در سایه ی بی مهری توست

مثل همه ي اتفاقات خوب و بد زندگي مان
مثل همه دوست داشتنهایمان
که شاید گاهی درته صندوق خاک خورده زمان مخفي می شوند
وگردي ازفراموشي می پوشاندشان
اين نيـــــزبگذرد...مثل همه اشکهايي که درانزوا ريخته می شود
وهيچ کس نفهميدشاناين نيـــــزبگذرد...مثل همه بغض هايي که بي پروا گره کور می خورند
وهيچ دست مهرباني هرگزبازشان نمی کند
اين نيز بگذرد...مثل گذرتلخ ثانيه ثانيه هاي تنهايي وبيقراري مان
ودلتنگي براي اويي که ميداني نبايد تنهايش بگذاري
ولی گاهی تنهایت می گذارد
اين نيــــز بگذرد...درست مثل زندگی مان

  

  

خدای من

خدایم را یافتم ، نه بر سر نمازی که اجباری است برای دل خسته ام و نه در صفحات قرآنی که می گویند نورانی است ،

خدایم را یافتم نه در پیشانی داغ شده از مهر جانمازم و نه در نماز های نیمه شب با گریه هایی از سر درد روزمرگی ...

خدایم را یافتم زمانی که نشانم داد تنها تر از من است ، زمانی که دست محبت بر سرم کشید و گفت کودک زیبای من ، به یادت هستم حتی اگر دل کوچکت زیر بار غم،تپش از یادش می رود گاهی ، من به یادت هستم که غصه هایی به دلت می دهم تا یاد بیاوریم ‏، که من این بالا روی تخت سلطنتم تنهایم و و تنهایی سخت است حتی برای  من

    کیسه ی کوچک چای   تمام عمر  

        دلباخته ی لیوان شد

           ولی هر بار که حرف دلش را می زد

                         صدایش در آب جوش می سوخت

                                   کیسه ی کوچک چای

                                         با یک تکه نخ

                                           رفت ته لیوان

                                               و حرف دلش را آهسته گفت

                                                    لیوان سرخ شد

نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد 

نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت 

ولی بسیار مشتاقم 

که از خاک گلویم سوتکی سازد، 

گلویم سوتکی باشد،بدست کودکی گستاخ و بازیگوش 

و او یکریز و پی در پی  

دم گرم و چموش خویش را بر گلویم سخت بفشارد 

و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد، 

بدین سان بشکند در من، 

سکوت مرگبارم را......... 

مرگ ترس نداره .  تا وقتی ما هستیم مرگ نیست

وقتی هم که مرگ هست ما نیستیم

(حسین کاظمی)

بر سنگ قبر من بنويسيد خسته بود      اهل زمين نبود نمازش شكسته بود

برسنگ قبر من بنويسيد شيشه بود       تنها از اين نظر كه سراپا شكسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد پاك بود        چشمان او كه دائماً از اشك شسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد اين درخت      عمري براي هر تيشه و تبر دسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد كل عمر           پشت دري كه باز نمي شد نشسته بود

بنویسید بعد مرگم روی سنگ! با خطوطی نرم و زیبا و قشنگ !

او که خوابیدست در این گور سرد! بودنش را هیچکس باور نداشت ....

مرگ و زندگی

يه روز وقتي به گل نيلوفر نگاه کردم

ترس تموم وجودمو برداشت

که شايد منم يه روز مثله گل نيلوفر تنها بشم

وسطه يه مردابه بزرگ ....

حالا که ميبينم خودم مرداب شدم

دنبال يه گل نيلوفر ميگردم

که از تنهايي نميرم ...

حالا مي فهمم که گل نيلوفرمغرورنيست ...

اون خودشو وقف مرداب کرده بود

• (به مناسبت فوت مادر بزرگم بود که این پست رو نوشتم")
• روحش شاد 

چشمان من هزاران زبان دارد

                        می بندم چشمانم را به روی دنیا

                                             تا نبینم نا مردمی هایش

 نمی دانم چه می خواهم

                                نمی دانم...!

رمیده شعله ای در درونم

                             به که خوانم...!

به که خوانم که بداند آه مرا ،

                         من مانده ام و تنهایی...

ناله کردم که ای وای چرا من ؟

                    افسوس در سکوتی بی جواب ماندم

افسوس

 افسوس واسه تو ای دل ساده ٍ,

که هرکسی واست عقده ای فرستادهٍ,

          هر کسی اومد جلو گفت دلسوز توٍ,

          حالا می بینی باعث غم امروز توٍ,

                 تو می خواستی زیر پرچم هیچکس نری

                 به هر سیاست پستی تو نیشخند زدی

                      نگاها رو صدای توی ،شدن بیشتر شدید

                      ولی جوری که هستی تو رو هیچکس ندید

                          دیگه خوشی ها  رو توی زندگی، فقط تصور کن

                          فقط یادت میدن که به خدا توکل کن

                                مردم می خوان باری که رو دوش هست بردارند

                                پس تو رو ترک می کنند، پس حق هم دارند

                                      تو زندگی عادی رو دوست نداشتی

                                     هر ثانیت شب بوده، روز نداشتی

                                            آره کسی واسه تو قدمی بر نمی داره

                                            ولی کسی توی مشکلاتت کم نمی ذاره

                                                 داری پیشه خودت می گی که بی راه  نمی گه

                                                 حتی تصویر زندگیت هم سیاه سفیده

تو می خواستی که عمرت رو هرز پس ندی

ولی فقط ورقای تقویم رو خط زدی

        وقتی  به خودت میای و بیدار میشی ،

      خوابت سخته ،حتی گریه کردن هم یادت رفته

           وقتی بیدار می شی مثل هفتاد میلیون احمق دیگه

           می بینی شعارای قشنگ دیگران خوابت کرده

                تو هم یه جونی پیر تر از ننه بابات

               که دیگه پره عقده شده از سر تا پات

                     ببین جوون هایی که جای تیغ  تو دستشون

                     اونایی که لبخندی نیست رو لبشون

                     این دل من بود فهمیدی دردهاش رو

افسوس واسه تو ای دل ساده،   که حتی تک تک خندهات هم گله داره

افسوس واسه تو ای دل ساده،   که چشمای تو هر لحظه ای گریه داره

افسوس واسه تو ای دل ساده،   که توی هفتا آسمون نداره یه ستاره

کاش چون پاییز بودم … کاش چون پائیز بودم
کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم
برگ های آرزوهایم یکایک زرد می شد
آفتاب دیدگانم سرد می شد

آسمان سینه ام پر درد می شد
ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ می زد
اشگ هایم همچو باران
دامنم را رنگ می زد

وه … چه زیبا بود اگر پاییز بودم
وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم
شاعری در چشم من می خواند … شعری آسمانی
در کنارم قلب عاشق شعله می زد

در شرار آتش دردی نهانی
نغمه ی من …
همچو آوای نسیم پر شکسته
عطر غم می ریخت بر دل های خسته
پیش رویم:
چهره ی تلخ زمستان جوانی .
پشت سر:
آشوب تابستان عشقی ناگهانی
سینه ام:
منزلگه اندوه و درد و بدگمانی

 عنکبوت

مردی در جهنم بود که فرشته ای برای کمک به او آمدو گفت: من تورا نجات می دهم برای اینکه تو روزی کاری نیک انجام داده ای فکرکن ببین آن را به خاطر می آوری یا نه؟

 او فکر کرد و به یادش آمد که روزی در راهی که می رفت عنکبوتی را دید امابرای آنکه او را له نکند راهش را کج کرد و از سمت دیگری عبور کرد

 فرشته لبخند زد و بعد ناگهان تار عنکبوتی پایین آمد و فرشته گفت: تارعنکبوت را بگیر و بالا برو تا به بهشت بروی.

 مرد تار عنکبوت را گرفت درهمین هنگام جهنمیان دیگر هم که فرصتی برای نجات خود یافتند به سمت تار عنکبوت دست دراز کردند تا بالا بروند اما مرد دست آنها را پس زد تامبادا تار عنکبوت پاره شود و خود بیفتد. 

 ناگهان تار عنکبوت پاره شد و مرد دوباره به سمت جهنم پرت شد فرشته با ناراحتی گفت: تو تنها راه نجاتی را که داشتی با فکر کردن به خود و فراموش کردن دیگران از دست دادی .

دیگر راه نجاتی برای تو نیست و بعد فرشته ناپدید شد !

.:آدمک:. 

طوی قاب سرد آینه ها

تصویر آدمکی شکسته بود

آدمک خسته و غمگین و سیاه

رو به روی آیینه ها نشسته بود

کی با حرفاش ریشه این

آدمک را از زمین گسسته بود

 آدمک آخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همینجاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

آدمک خر نشوی گریه کنی!

کل دنیا سراب است بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند

جوک....

ترکه پری دریایی میبینه میگه : وای تو چقدر خوشکلی . زن من میشی ؟ پری میگه: من که آدم نیستم . ترکه میگه : فکر کردی من آدمم

جسد 20 نفر از ترکهايي که پياده از جزيره کيش به سمت حرم مطهر امام به راه افتاده بودند امروز در سواحل خليج فارس کشف شد

پنج تا ترک پولاشونو رو هم ميذارند تاکسي مي خرند بعد از چند وقت برشکست مي شند اگه گفتي چرا ؟ اخه پنج تايي با هم مي رفتن مسافرکشي

یکی با ترکه دعواش میشه. بعد از کلی بحث طرف به ترکه میگه: گیر عجب خری افتادیما...ترکه هم جواب میده: خودت گیر عجب خری افتادیما

به ترکه ميگن تو پيامبرا به کدومشون ارادات بيشتري داري؟ ميگه حضرت سوج ميگن : حضرت سوج نداريم که ؟ ميگه : خودم ديدم پشت يه ماشين نوشته بود يا سوج

به یه ترکه میگن قوی ترین حیوون چیه
می گه مورچه !
میگن مورچه ؟!
میگه آخه یه بار یه مورچه رفته بود تو پریز برق ، اومدم درش بیارم یه لگد زد 100 متر پرت شدم

-يك لر بعد از ۱۰ دقيقه از باجه تلفن بيرون مياد يه نفر ازش ميپرسه سالم بود ميگه

 آره فقط آفتابه نداشت

"آخرین پله آسمان"

سال‌ها پیش از این

زیر یك سنگدر گوشه‌ای از زمین
من فقط یك كمی خاك بودم
همین.

****
یك كمی خاك
كه دعایش
دیدن آخرین پله آسمان بودآرزویش همیشه
پر زدن تا ته كهكشان بود
خاك هر شب دعا كرداز ته دل خدا را صدا كرد
یك شب آخر دعایش اثر كرد
یك فرشته تمام زمین را خبر كردو خدا تكه‌ای خاك برداشت
آسمان را در آن كاشتخاك را
توی دستان خود ورز داد
روح خود را به او قرض داد
خاك
توی دست خدا نور شدپر گرفت از زمین دور شد